Nieuwsbrief



Lokale, verse en gezonde groenten

bij jou op de markt en in je groentepakket!


Geniet van de vruchten van onze arbeid!

Pakketinhoud

Klik hier om de pakketinhoud van deze week te lezen



Pakketbrief 14 juni


Dag allen

Haast en spoed is zelden goed; zo sloop er vorige week een foutje in de pakketbrief. Er stond bij de pakketinhoud dat de middel pakketten een courgette kregen, maar helaas, dat was niet zo voorzien...Sorry!


Regen, ik vroeg er vorige week om, en ik heb er met overvloed gekregen. Zalig vind ik dat, werken in de regen! Als het koud is of winderig, dan niet, maar zoals het woensdag was windstil en aangenaam warm: zalig! Dan hullen we ons helemaal in regenkledij, en ploeteren we toch op het veld. Enkel om te oogsten, want nu iets van onkruid wieden of iets planten is niet zo goed voor de bodem. Dan compacteren we die te veel. Bij dat ploeteren krijg ik dan zo veel zin om mijn schoenen af te toen en de aarde tussen mijn tenen te laten kruipen. Qudratullah vindt het maar niets die regen, maar ik legde hem gisteren uit dat je moet proberen je innerlijk kind terug te vinden. De term innerlijk kind is nogal zweverig misschien, en zijn Nederlands is al heel goed, maar nog niet zo goed zodat hij zo’n termen kan plaatsen, maar ik bedoel daar iets heel eenvoudigs mee. Ik bedoel daarmee dat je kan proberen terug te gaan naar het kinderlijke gevoel van volledige overgave, pure vreugde en absolute zorgeloosheid dat iedereen wel ervaren heeft bij het springen in plassen, graven in het zand, en het mengen van zand of aarde met water. Heerlijk, modder en gangetjes maken en putjes en bergjes en schelpjes en stokjes en blaadjes en potjes en…, diepe gelukzaligheid in de eenvoud van het leven. Toen ik dat uitlegde aan Qudratullah, verscheen zijn mooie glimlach. Als we over Afghanistan praten, lacht hij niet zo vaak. Meestal gaat het over alle slechte dingen die daar gebeuren. De taliban, de oorlog, al de mensen die dood zijn van zijn familie, en alle problemen. Maar nu lachte hij intens, en zelfs zijn ogen fonkelden. Hij had als kind dat ook gedaan, putten gemaakt en gespeeld,  en blij geweest.
Op zijn glimlach, die echt prachtig is trouwens- ik word hier omringd door allemaal mooie groenten én mannen op het veld, ik ben een heel gelukkige vrouw :) :) - op die glimlach dus, hebben we lang moeten wachten. Toen Qudratullah hier toekwam bij ons, nu precies 1 jaar geleden, was hij helemaal gesloten en moe van zijn gedool door Europa. Nu zijn we hier op ‘t Ambrozijn allemaal zo blij, want Qudratullah lacht nu af en toe, heel hartverwarmend doet hij dat. Danku Qudratullah dat je hier nu al 1 jaar werkt!

We blijven eigenlijk allemaal kleine kindjes blijven diep vanbinnen; verwonderd over al het moois en mmmm lekkers in de wereld. Jarno zijn kinderlijk geluk, net als van mijn vader, is wanneer hij met de tractor kan rijden. En lieve mensen, echt waar, het is geen mopje, Andreas zijn eerste woordje was tractor. Zijn tweede woordje aardbei. Soms is het hier precies hemel op aarde…

Groetjes Christel


pakketbrief 7 juni


Liefste lezers

Het pakket is deze week uitsluitend eigen teelt! Behalve voor de XL heb ik nog een extraatje van elders moeten voorzien. Hoera, het echte seizoen is zich vollebak aan het geven. De regen doet deugd, en we hebben die écht wel nodig. Tis opnieuw een heel droog voorjaar, en jammer genoeg is zo een paar regenvlagen niet voldoende op de voorraden terug aan te vullen. We willen dus meer van dat alsjeblief, maar we zijn wel dankbaar voor wat we al gekregen hebben.

Ik ga even verder met mijn verslag over de Aldi en bio, en meer in het algemeen de evolutie van supermarkten die nu ook op de biokar springen.

De vorige keer had ik het over het schaalvoordeel van grote ketens, waardoor ze bepaalde producten aan lagere prijzen kunnen aanbieden dan dat wij dat kunnen als handelaar. Want wij zijn niet enkel producent, maar ook handelaar. De combinatie deze twee beroepen, lijkt voor de buitenwereld fantastisch en dat is het vaak ook! Wij krijgen zo veel appreciatie van jullie, en vele oogjes zien we blinken bij het vertellen over de smaak van onze groentjes. Aan de andere kant, is de combinatie van de twee beroepen ook echt zwaar. Vooral omdat het verhandelen veel werk met zich meebrengt. Vroeg opstaan voor de markt weegt wel door nadat we tot ‘s avonds aardbeien geplukt hebben. En we zijn ook afhankelijk van jullie voor onze verkoop en ons inkomen. Een boer die bv. met contract werkt, heeft ook wel stress om zijn teelt te doen slagen, maar op een manier geeft dat contract hem ook soms wel rust in zijn hoofd, ook al is het een contract met slechte voorwaarden. Hij zal z’n groenten toch kwijt raken.

Ok, even verder over dat schaalvoordeel. Is dat eigenlijk iets slechts, het feit dat de supermarkten door hun efficiëntie ons voedsel aan lagere prijzen kunnen aanbieden?

Wel, ik denk dat velen onder ons op de werkvloer en in allerlei aspecten van hun leven ondervinden hoe efficiëntie ook kan doorslaan. Efficiënt werken is goed, maar als alles steeds beter, sneller, doeltreffender moet, worden fouten steeds minder getolereerd. De druk wordt hoger op de mensen, en dat leidt tot stress.  Ik probeer zo weinig mogelijk naar de supermarkt te gaan, alleen als ik eens vuilniszakken nodig heb, spring ik binnen in de Delaize. En dan valt mij telkens op hoe weinig contact de kassiersters leggen met mij. Ik word daar altijd zo diep droef van. Efficiëntie proberen wij ook toe te passen op onze boerderij, maar daarbij proberen we respect voor menselijkheid niet te vergeten.

De vraag die voor ieder van ons ligt is de volgende: wat willen we in het leven voor onszelf en andere mensen?
Willen we goedkoop voedsel, waarbij elke schakel in de keten door allerlei truckjes moet proberen zo goedkoop mogelijk te werken? Truckjes zoals pesticiden, herbiciden, vervuilend transport, hoge werkdruk, schaalvergroting, efficiëntie, slechte loonvoorwaarden of arbeidsomstandigheden….en de effecten hiervan op de mens. Of willen we eerlijk, duurzaam voedsel, waarbij de liefde voor de medemens centraal staat? Bio in de supermarkt van de grootschalige bioboer zal nooit hetzelfde zijn als bio van bij de kleinschalige bioboer. Ik ben er zeker van dat jullie het verschil niet gewoon proeven, maar in de eerste plaats gewoonweg VOELEN! Sorry lieve supermarkten, we geven ons niet gewonnen.  Groetjes Christel


Pakketbrief 31 mei


Dag lieve lezers

Ik weet het, jullie verwachten mijn super spannende verslag i.v.m. Aldi. Dat komt, maar vandaag niet :). Er is namelijk iets veel veel belangrijkers te melden: Tim onze stageair heeft na maanden zagen van de vrouw des huizes, een pakketbrief geschreven!! En ja hoor, het was het wachten waard, want hij is prachtig, ontroerend en oprecht (zowel de brief als onze Tim zelf, dat wordt een echte bioboer!) Veel leesplezier en smulplezier van onze groentekes. Groetjes Christel

Beste groentepakketters,

Ik ben Tim en ik doe als sinds oktober stage bij Jarno en Christel als Landwijzer-student. Ik help mee op het land en met jullie pakketten. Exact een jaar geleden begon ik met een proefstage op ’t Ambrozijn en leerde ik hen kennen. Hun zoontje Andreas was toen net geboren en de mensen bij Landwijzer zeiden dat ze wel een handje konden gebruiken. We zijn nu een jaar later en ik voel me enorm thuis zowel op het bedrijf als bij Jarno en Christel maar vooral in de biologische landbouw.

Ik ben zoals velen iemand die niet goed wist wat te studeren. In het middelbaar begon ik met Latijn en daarna sportschool. Ik wist dat ik van thuis uit mocht doen wat ik wou zolang het maar een hoger diploma was. Mijn “ding” had ik in het middelbaar niet echt gevonden dus kwam ik met het idee van verpleegkunde op de proppen. Iedereen was laaiend enthousiast en vond dat het iets voor mij was. Ik begon dan maar half-geïnteresseerd aan de opleiding zoals al de rest van mijn schoolcarrière om in het tweede jaar tot de conclusie komen dat ik er weinig tot geen voldoening uit haalde. Nog steeds op zoek naar mijn echte interesse deed ik verder en werd het zwaarder om vol te houden. In mijn laatste jaar zakte ik mentaal diep en worstelde ik enorm met mijn toekomstvisie. Ik was doodsbang om te gaan werken als verpleegkundige en elke morgen tegen mijn goesting op te staan. Op Nieuwjaarsdag 2018 zat ik met de familie aan tafel en ik was enorm ongelukkig en voelde me alleen. Er werd lustig over de studies, werk en de toekomst gepraat (de zogenaamde goede voornemens). Op dat moment draaide er een knopje om in mij hoofd, het was genoeg geweest. Ik moest en zal op zoek gaan naar iets dat mij voldoening, geluk en betekenis zou geven.

Ik had het jaar ervoor al begonnen met biologisch tuinieren in een klein moestuintje bij mijn vader. Het begon als een experiment maar groeide snel uit tot een ware interesse. Het idee van boer te worden kwam soms voorzichtig in mijn gedachten. Hoewel ik dacht dat boer worden iets is waar je in geboren moet worden of van je familie uit meekrijgen. Toch werd het verlangen groter en ging ik op zoek naar een andere manier. Toen kwam ik terecht bij Landwijzer. Zij bieden cursussen aan om biologisch aan landbouw te doen zonder enige achtergrond. Het was perfect.

Een paar maanden later ging ik naar een infoavond in Gent die 4 uur duurde. Achteraf stond mijn hoofd op barsten. Ik had in geen jaren niet meer zo geconcentreerd geluisterd naar iemand.

Er werd aangeraden om een proefstage te doen en die deed ik bij ’t Ambrozijn. Alles viel op zijn plooi. Ik kwam op een dag thuis van de boerderij en mijn vader keek mij aan. Ik was helemaal bruin van de zon, zwart van de aarde en ik had een fonkeling van vermoeidheid en voldoening in mijn ogen. Hij zei: “Amai gij ziet er gezond uit!”. Zijn woordkeuze was spontaan maar accuraat. Ik voelde mij ook gezond. Zowel fysiek als mentaal. Het was beslist; dit ga ik verder doen.

Het gaf mij een enorme boost om de rest van mijn studies verpleegkunde af te werken om de familie tevreden te stellen. In oktober mocht ik mijn diploma in handen nemen. Ik was al begonnen in ’t Ambrozijn en die jaren verpleegkunde leken nu zo ver. Het zei me niets meer, ik was volledig toegewijd aan mijn carrièreswitch en had niet meer achterom gekeken. Tot vorige week. Een jaar na mijn eerste kennismaking met het boerenleven. Ik besefte plots hoeveel ik gegroeid was als persoon. Hoeveel ik geleerd had van iedereen en vooral van mezelf. Voor de eerste keer in een lange tijd kon ik trots zijn op wie ik ben.

Ik wil graag Jarno en Christel alvast bedanken voor de fantastische stage en om zo open en persoonlijk met mij om te gaan. Bedankt om te zijn wie jullie zijn.


pakketbrief 24 mei


Dag lieve lezers

Als de media mogen geloven, hebben wij de bioboeren, redenen om te juichen. Bio groeit! Er wordt steeds meer bio gekocht door de consumenten. Ik zou natuurlijk mijn eigen reputatie geen eer aan doen, mocht ik hier geen kritische bemerking bij formuleren. Hou jullie klaar, hier komt ze!

Zoals passend is bij een betoog, begin ik met enkele officiële cijfers, te vinden in het jaarverslag over bio, gemaakt door in Brussel werkende, zeer ijverige en correcte mensen.

In 2018 werd via Vlaanderen bijna 242.000 ton aan biologische producten afkomstig uit niet-EU-landen ingevoerd. Het merendeel van deze zendingen wordt aangeboden bij de douaneautoriteiten van Antwerpen en Mechelen. Op productniveau valt het overwicht op van verse bananen: zij maken meer dan 40% uit van het totale volume aan biologische producten die door Vlaanderen worden ingeklaard.

De klassieke supermarkt blijft voorlopig het grootste biokanaal. De hoevewinkel en de boerenmarkt zijn de kanalen met het hoogste percentage aan biologische producten in het assortiment. Een kwart van de producten is hier biologisch.

Een van die supermarkten is de Aldi. Dat de Aldi al een tijdje biologische Fair trade bananen verkoopt, hadden wij al een hele tijd geleden vernomen van een klant die per ongeluk haar mond voorbij praatte. We vernamen dat de bananen daar 1.59 euro per kilo kosten. Soms zelfs nog goedkoper. Ze zijn bio én fairtrade! Waaaw, allen daarheen! En ze verkopen ondertussen nog meer bio producten in de Aldi, stuk voor stuk goedkoper dan je die zou vinden in een hoevewinkel of kleine natuurwinkel. In ons kraam en in de fruitpakketten kosten de bananen fair traide en bio 2.79 euro per kilo. Hoe kan dat nu zo’n prijsverschil?

Wel Aldi staat daar in de haven van Antwerpen met enkele camions om de bananen dan te vervoeren naar hun  logistiek centrum van waaruit alle Aldi’s bedeeld worden. Wij halen onze bananen van de biologische groothandel, die daar met 1 camiontje staat, en die zo de bananen verder verdeelt naar biowinkels en boeren zoals wij. De prijs die wij zelf moeten betalen aan onze groothandel ligt hoger dan de 1.59 euro per kilo!

Waarom doet Aldi dit dan? Simpel: men mag niet verkopen met verlies, maar wel break-even. Op die manier zijn alle supermarkten vandaag nu bezig. De consument wil meer bio, want dat is gezonder en beter voor de aarde, maar de consument wil niet meer betalen voor bio dan voor gangbaar. Zo is de redenering van de supermarkt toch. Dus zij hebben twee tactieken. Tactiek 1: Door hun schaalvoordeel kunnen ze het zich permitteren om bioproducten met een minimale winstmarge, of zelfs zonder winstmarge, te verkopen. Tactiek 2: ze drukken op de prijs bij de boer en stimuleren de boer om grootschaliger te worden, zodat deze ook door zijn eigen schaalvoordeel kan produceren aan een lagere prijs. Organisaties als Boerenbond stimuleren boeren massaal om om te schakelen naar bio, ze krijgen zelfs subsidies en ondersteuning.

Afgelopen 2 jaar zijn enkele gangbare serretelers dan ook omgeschakeld naar bio in Vlaanderen, met de belofte dat ze een betere prijs zouden krijgen voor hun producten.  Dit zijn boeren die reeds op grote schaal teelden in verwarmde glazen kassen, met de meest moderne technologieën. Zij zijn nu bio geworden, en wij dutsen kleine bioboerkes, met onze simpele plastic tunnels moeten tegen hun productieprijs opkunnen?
De biokomkommers stonden nog nooit zo goedkoop! Normaal kreeg Philip Vermeulen, kleine serretuinder, verwarmd, toen hij 20 jaar geleden omschakelde naar bio, 1 euro per stuk voor zijn eerste biokomkommers. 20 jaar geleden!! Enkele weken geleden, 20 jaar later, krijgt hij voor zijn eerste komkommers 0.75 euro. En nee lieve mensen, het is niet zo dat we nu plots veel efficiënter komkommers kunnen kweken dan 20 jaar geleden. De enige factor die hier meespeelt is: grotere investeringen bij die ‘nieuwe’ boeren, en schaalvoordeel. Die investeringen worden trouwens tot 70% gesubsidieerd, met belastingsgeld natuurlijk.


Ik heb zonet even de site van de Aldi bekeken, bij wijze van onderzoek om mijn pakketbrief te kunnen schrijven. Wat ik daar allemaal te lezen kreeg, waaw, nu heb ik echt zin om naar de Aldi te gaan, ze hebben me helemaal overtuigd. Ik zag een boer op de voorkant van hun folder, en de slogan ‘ Vers van bij ons’. Nuja, ik ben niet zeker dat het een boer is, want er staat geen naam of zo vermeld bij de man. Maarja, ik denk toch wel dat hij een boer is, want hij heeft een krop sla in zijn handen, en er staan serres op de achtergrond. En hij heeft een spade vast, waarmee hij waarschijnlijk zonet de verse krop sla die verkocht wordt mét een kluitje aarde uit de grond heeft gehaald. Oja, en hij heeft een overall aan, die lichtjes vuil is. Ik denk wel dat het een boer is, dat kan niet anders. Ze sporen me ook aan om verder te lezen op hun site wat hun visie is t.o.v. boeren.   Ik breng jullie volgende week verslag uit, want zo blijkt, hebben ze heel wat te vertellen over duurzaamheid. Ik ben zo gefascineerd, dat ik dit zaakje toch wat dieper wil uitspitten. Maar nu moet ik dringend pijpajuintjes kuisen, en aardbeien plukken!!

PS De babyspinazie is bedoeld om rauw als salade te eten.

Groetjes! Christel


Pakketbrief 17 mei


Dag lieve lezers

Puf puf puf, wat een hoop werk is er op het boerenerf! Tomaten dieven, komkommers planten, eerste courgettes oogsten, pompoenen planten, bedjes klaarleggen, patatten aanaarden, kolen schoffelen, water geven, wortels wieden, voorbereiden, verzorgen, zaaien, oogsten, wassen, afwegen, de pakketten klaarmaken, rondrijden, pakketbrief schrijven, facturen betalen, schuur ordenen, nieuwe schuur betalen, nieuwe schuur bouwen, oprit aanleggen, fruit bestellen, om witloof rijden naar Nico, om tomaten rijden naar Philip, rekeningen controleren, sociale inspectie ontvangen, personeelsadministratie, reclame, facebook, nieuwe klanten zoeken, bijleren over nieuwe teelten, naar de markt gaan, klanten bedienen, leverancier van het plantgoed ontvangen, plantjes wegzetten in de schaduw,... OW MY GOD!!
Gelukkig doen Jarno en mezelf dit niet alleen, maar zijn er een heleboel mensen hierbij betrokken.
Echt een he-le-boel! En daarmee bedoel ik niet alleen de mensen die bij ons werken.

Het is een fantastisch netwerk van mensen dat de afgelopen jaren zich op een of andere manier verbonden heeft met ons boerenerf. Van de vrouw die deze week ons bedrijf aan een sociale inspectie onderwierp, tot Tania die de rekeningen controleert,  de vele depothouders, tot de architect van de schuur Nikolaj, de chauffeur Yves van de groothandel Biofresh, de mensen die elke week onze pakketbrief printen van Groep Gheysen, de bankbediende die ons wisselgeld klaar legt, …
en dan niet te vergeten de vele vele mensen die onze groenten en fruit opeten!!

Een gans netwerk, hand in hand, elk een schakel waardoor iedereen met iedereen verbonden wordt.
Een netwerk vol arbeid, inzet, enthousiasme, gedrevenheid, idealisme, en vooral LIEFDE!!!!
Echt waar, met hopen liefde hebben Jarno en ik, met de gigantische hulp van vele mensen, de afgelopen 7 jaar ons eerste kindje, ‘t Ambrozijn, grootgebracht.
It takes a whole village to raise a child, and a whole village to support a farm.

Bedankt aan allen voor zo veel liefde!

Groetjes Christel


Pakketbrief 10 mei


Dag lieve lezers

Het jaarrapport 2018 van het Departement Landbouw en Visserij  is verschenen. Ze analyseerden alle gegevens i.v.m. de biologische voedingsproductie, verwerking en verkoop.

Het aantal Vlaamse landbouwbedrijven die onder controle staan voor biologische productie is vorig jaar gestegen tot 514 bedrijven, wat een toename betekent van bijna 10%. Er waren 56 nieuwe aanmeldingen, terwijl 11 bedrijven hun biologische productie in de loop van 2018 hebben stopgezet.

Waaw, 514 bedrijven, wat goed! Ja, dat is waar, maar het totale percentage biolandbouw is nog steeds maar 1.3% van het totale Vlaamse landbouwareaal. Dat is in vergelijking met andere landen echt belachelijk weinig. In Oostenrijk is 19.3% van alle landbouwareaal bio, in Italië 11.5%, in Zweden 16.5%.  In Spanje is er meer dan 1.71 miljoen hectare bio, in België is er 7.913 hectare bio. In vergelijking is er in Vlaanderen natuurlijk ook niet zo veel landbouwgrond beschikbaar, maar verhoudingsgewijs zijn we toch serieus achter!

Zelf worden wij hier elke dag mee geconfronteerd. Alle velden rond ons zijn niet biologisch, er zit nog weinig ziel in deze bodem en in deze boeren. Ze staan vol patatten, mais of hier en daar wat industriegroenten. Het is voor de àlle boeren, ook wij, een hele uitdaging om je bedrijf rendabel te houden en er voor te zorgen dat je genoeg verdient. Het is daardoor zeer verleidelijk om enkel naar de boerderij als productieve machine te kijken. Als je dit echter doet als boer, verschrompelt je ziel én de ziel van je bedrijf.

Grote agressieve tractoren en spuitmachines zijn een veruitwendiging van deze zielloze landbouwcultuur. De boeren komen nog amper in contact met hun aarde, met hun veld, maar zijn als een fabrieksarbeider die moet luisteren naar wat hun autoritaire baas (afnemer zoals supermarkt, veiing, verwerkingsbedrijf,...) wil.  Ze hebben geen autonomie meer om te beslissen: uniform voedsel, efficiënt geproduceerd, en goedkoop. Dat zijn de doelstellingen die ze moeten behalen om hun bedrijf rendabel te houden. En daar slagen ze amper in, en zonder steunmaatregelen (subsidies) van de overheid waren de meeste al overkop gegaan.

Wij voelen ons de paria’s van de landbouwers rondom ons. Zij spuiten maar, en wij doen vervelend omdat ze moeten opletten dat er geen sproeistoffen op ons veld terecht komen. Die ambetante bioboer daar! We ruiken de sproeistoffen tot in ons huis, en wat je ruikt, hebben we ook ingeademend.

De laatste keer kwam de patattenboer van het veld naast ons, ‘s avonds tegen 22u sproeien. Hij was als een dief in de nacht, misschien wel wetend dat wat hij doet niet ok is. Misschien hopend dat wij al in ons bed zouden liggen. De dag voordien was hij zich komen voorstellen aan ons. Het is immers iemand die aan seizoenspacht doet. Dat betekent dat hij het veld huurt van een andere boer voor 1 jaar. Aardappelen vragen zo veel van de bodem, dat je geen jaren na elkaar op hetzelfde veld patatten kunt kweken. Wij doen aan vruchtwisseling op 1 perceel en zo komt maar 1x op de 10 jaar op dezelfde plaats patatten.  Hij wist dat wij bio zijn, maar we moesten ons geen zorgen maken. Morgen zou hij tegen het onkruid spuiten, maar daarna enkel tegen de patattenziekte, zo veel als nodig (soms elke week) en dat is niet giftig hé! Wel, we moesten hem teleurstellen dat ook dergelijke chemische middelen tegen fytoftora niet toegestaan zijn in de biologische landbouw, en wel degelijk zeer giftig zijn. Hij wist dat niet, een jonge gast van rond de 25. We voelden ons diep droevig en gingen met een grote tristesse slapen.

Liefste mensen, deze week is het pakket volledig eigen teelt. Als je onze groenten klaarmaakt, proef dan de ziel die in deze groenten zit. Voel hoe jullie ziel gevoed wordt, en hoe jullie ons de kans geven om onze ziel te voeden.

Groetjes

Christel


Pakketbrief 3 mei


Dag lieve lezers

De aandachtige lezers onder jullie hebben waarschijnlijk wel gemerkt dat de boerin van het erf bekend onder de naam ‘t Ambrozijn back in business is. Een boerderij zonder boerin is als een café zonder bier. In café ‘t Ambrozijn wordt een van de betere biobieren geserveerd: een (chri)STELLA Artois :).  

Nee, nu eventjes serieus. De afgelopen maanden waren de moeilijkste van mijn relatief korte leven. Een jaar geleden werd ons zoontje geboren, midden in de voorjaarsdrukte. Ik hield 6 maanden dapper vol, maar plots ging het écht niet meer. Ik stortte volledig in en een groot, akelig en duivels monster kwam mij volledig inpalmen. Ik werd opgenomen in Sint-Camillus, het moeder-baby centrum van het psychiatrisch ziekenhuis in Gent. Wat een geluk voor mij dat zo iets bestaat hier in België, wat jammer dat er maar 2 plekken zijn in Vlaanderen waar je zo goed opgevangen wordt, samen met je kindje. De stap voor mij was groot, want het horrorbeeld van de psychiatrie en psychisch ziek zijn was heel erg beangstigend voor mij. Zeker omdat ik zelf van kleins af geconfronteerd ben geweest met de psychische problemen van mijn moeder. Andreas verbleef er samen met mij 3 maanden en mijn postnatale depressie werd door dit verblijf steeds minder alles innemend.

Ik leef nu een ander leven, of probeer dat toch zoveel mogelijk. Dat leef je uiteraard altijd als je moeder wordt, maar ik heb het wat moeilijker gehad met die verandering. De druk van de boerderij de afgelopen 7 jaar was enorm. Wij hebben eigenlijk ons écht kapot gewerkt om ons bedrijf uit de grond te kunnen stampen en dat heeft zijn weerslag gehad. Het is maar een keer dat ik uit mijn normale omgeving getrokken werd en gedwongen werd om stil te staan, dat ik beseft heb hoe veel té veel we gewerkt hebben. We zijn beide ambitieus en willen bio groot maken vanuit de wil om de wereld een betere plek te maken. Niet dat we Maria en Jozef zijn, maar voor het geld doen we het echt niet. Een tijdje geleden werden we echt met onze neus op de feiten gedrukt. Een stagebegeleider van Tim kwam met ons berekenen wat nu eigenlijk ons bruto-uurloon is. Een 3-uur durende berekening, gaf als resultaat dat we voor 17 euro per uur werken. Bruto. Het gemiddelde uurloon van de Vlaming ligt op 29 euro bruto per uur.  Voor een boerderij doen we het goed, want bij de meeste boeren ligt dit rond de 10 euro bruto. Voor iemand met een zelfstandigenstatuut, doen we het bijzonder slecht. Andere ambachtslui die hard labeuren en veel vakkennis nodig hebben, en daar reken ik ons bioboeren ook zeker toe, die rekenen toch wel 35 à 40 euro per uur als ze je chauffage komen repareren.

Onze pakketbrief heeft normaal geen klaagmuurfunctie, maar ik wou jullie toch even laten weten waarom ik afwezig was. Ik doe dit in de eerste plaats om het taboe rond depressies en andere psychische problemen een klein beetje te doorbreken. Want het taboe is groot, zeer groot zo mocht ik zelf ondervinden. Maar het is natuurlijk niet zo dat het vele werken de enige factor was die mij genekt heeft. Het was een samenspel van de erfelijke biologische belasting die ik heb, van de wonden die ik opgelopen heb in mijn afgelopen leven, alsook van de maatschappij waarin we leven. Het jonge gezin staat onder grote druk terwijl de grote ondersteuning die vroeger door de gemeenschap gegeven werd, niet meer is.

Over wonden gesproken, onze spinazie raakte gewond enkele weken geleden bij hevige wind. De doek die de plantjes normaal beschermt tegen bar weer, sloeg iets te hevig tegen de blaadjes, waardoor ze hun blad beschadigd raakte. De lichte plekjes die je ziet op de spinazie, is daar nu het litteken van. Deze zijn perfect eetbaar!! Dus gewoon aanvaarden, en klaarmaken die handel! Tot volgende week! I’m back. Christel


Pakketbrief 26 april


Dag iedereen


Rabarbertijd! Wie rabarber associeert met heerlijke taarten, crumbles of dergelijke, verraadt jammer genoeg zijn of haar niet-boerse, niet-plattelandse, steedse afkomst. Niet dat er is mis is met steedse afkomsten natuurlijk, dat wil ik niet zeggen. Maar op het platteland herinnert men zich nu eenmaal net nog ietsje meer hoe de tijd zonder import uit het zuiden er uit zag. Deze periode was eigenlijk er een van schaarste. De voorraad van de winter is er door. De laatste prei werd geoogst, de laatste wortelen en pastinaken. En degenen die toch nog vergeten zouden zijn op het veld, zijn ondertussen aan het doorschieten. Ze voelen door de warme temperaturen dat ze nu hun kans moeten grijpen om zich voort te planten. Nu kunnen ze al hun opgespaarde en bijeengesprokkelde energie steken in het produceren van zaad. Nakomelingen! In mei legt elke vogel een ei, ook de plantjes :). Wanneer een plant doorschiet, verdwijnen de lekkere kwaliteiten waarvoor we ze appreciëren, en kijken we uit naar de nieuwe oogsten.

In zo’n periode zijn de primeurs van het nieuwe seizoen felbegeerd. En rabarber is zo’n primeurgroente. Memé zei vol trots dat ze al 3x rabarber heeft klaargemaakt deze en vorige week. Goed wi!  Ja hoor, in feite is rabarber een groente en werd ze vroeger ook veel meer zo gegeten. Ik heb zelf rabarber altijd gegeten in combinatie met kip, net zoals kip met appelmoes een gouden combinatie is. Bereidingswijze is ook net als appelmoes! Als het wat te zuur is voor de kleinsten, kan je er gerust wat suiker aan toe voegen. Je kan ook eventueel de helft appel en de helft rabarber nemen, om een appel-rabarbermoesje te serveren.  Het receptje is een lekker steeds tiramisu’tje !

De venkel van Italië is niet van denderende kwaliteit. We steken ze aan halve prijs in de pakketten, want als we ze retour sturen naar de groothandel, dan worden die toch maar weggegooid. Ze zijn nog meer dan perfect eetbaar! Echt waar, wij zelf eten meestal de afdankertjes van de markt op, en ik ben nog steeds in goede gezondheid :).

Groetjes

Christel



Pakketbrief 19 april


Dag biogroentenboeferkes!

Eén zwaluw maakt de lente nog niet. Mààr deze week zag ik voor de eerste keer dit jaar verschillende zwaluwen spelen in de lucht. De lente doet alle leven, mens dier en plant, herleven. Energie begint terug te stromen. Alle leven geniet zalig van de zon.

Een paar lentedagen maken de tomaten of de bloemkolen nog niet. Mààr de tomatenplanten werden deze week wel geplant in onze tunnelserres en de tweede serie bloemkolen in open lucht was ook al aan de beurt. Zonnige lente wordt automatisch  gevolgd door kortere rokjes, fanatieke schoonmaakbeurten, energieke plannen en uitstapjes én ook door de zin in slaatjes. Ideaal zou ik zo zeggen, want het is inderdaad de moment om te smullen van radijsjes, sla en ander rauw lekkers.

Sla en tomaat worden zo vaak samen geserveerd, dat een mens al eens zou vergeten dat het helemaal nog geen tomatentijd is! Een tomaat is een vrucht. Net zoals een pruimenboom nu volop zijn energie uit de zon en uit de aarde omzet in lekkere pruimen, hebben onze lieve tomatenplantjes nog even tijd nodig voordat ze hun pronkjuwelen kunnen laten groeien. Eerst worden ze krachtige planten en groeien ze de komende weken aan een ontzettend hoog tempo de lucht in. Ze klimmen en klimmen maar,  op zoek naar de zon. Ze groeien ook in de andere richting, niet met hun stengels, maar met hun wortels naar de kern van de aarde. Zo kunnen ze water opzuigen uit de bodem. Heel dit proces is niet zo in een weekje voltooid, vandaar mijn uitspraak dat een paar lentedagen de tomaten nog niet maken. We proberen onze tomatenplanten wel zo veel mogelijk te helpen om zo snel mogelijk tomaatjes te produceren. We hebben ze voorgezaaid in bakjes in onze living, lekker warm bij de stoof. En nu vertoeven ze in onze plastic tunnels. Er is daar jammer genoeg voor hen geen stoof aanwezig, dus nu zijn ze verder afhankelijk van de warmte van de zon die door het plastic schijnt.

Correctie, eigenlijk staat er wel een heteluchtblazer in onze 2 serres, want de tomaten die kunnen echt niet tegen de vorst, en afgelopen dagen was er toch af en toe wat nachtvorst. Dan leggen we een vliesdoek op onze tomaten, alsook de courgetten en de aardbeien. Het doekje houdt wat koude tegen, maar soms is dat niet genoeg en dan zetten we de blazer aan om wat bij te verwarmen. We doen dit enkel om de vorst tegen te houden, en niet om hun groei te versnellen zoals tuinders die in glazen serres kweken dat doen. De blazers zijn eigenlijk onze verwarmtoestellen voor op de markt. Deze gebruiken we ook om ons kraam vorstvrij te houden, zodat onder meer het witloof, de bananen en onze handen niet bevriezen.

Ik ben zeker geen pleiter voor verwarmde serres,  maar dit verhaal moet toch wat genuanceerd worden. In de gangbare teelt heb je bijna het jaar rond tomaten en aardbeien uit verwarmde en verlichte serres. Zo fijn vinden de planten dit niet, dus echt gezonde vitale planten kun je dit niet noemen. De ziektedruk stijgt dan ook, maar de boer wil productie! In bio mag er geen ‘kunstmatige zon’ bijgegeven worden, en hoewel de boer de productie ook stuurt met bv. Verwarming, toch moet hij de grenzen van de natuur meer respecteren. De plant dwingt hem om haar grenzen te respecteren! Plant de boer té vroeg op het jaar, dan zal de plant daar met tegenzin staan. En wie iets doet tegen zijn goesting en gestresseerd is omdat hij opgejaagd wordt, heeft nu eenmaal meer kans om ziek te worden. ‘T lijkt allemaal zo complex, maar eigenlijk is het simpel. Je mag als bioboer een klein beetje valsspelen en wat hulpmiddeltjes gebruiken, maar we blijven ondergeschikt aan de wetten van de natuur!

In een gangbare serre is bijna alles toegelaten: moeder natuur wordt volledig buiten spel gezet.  Er wordt zelfs niet in de volle aarde geteeld maar in bakken in de lucht. Een hedendaagse modern glastuinbouwbedrijf zou even goed in een industriezone kunnen gebouwd worden. De bodem wordt volledig afgedekt, zodat geen kruidje kan groeien of geen ziekte kiempje kan ontsnappen. Mocht beton niet zo ‘duur’ zijn, zou de ganse serre gewoon gebetonneerd worden, omdat dat proper en makkelijk werkt.

Waarom er dan toch ook iets te zeggen is voor verwarmde glazen serres? De glastuinder die nu reeds kan beginnen tomaten te verkopen, en diezelfde plant veel meer en langer laten produceren, die doet dit vooral uit economisch belang. Niet dat hij daardoor wél tonnen geld verdient, maar doordat de prijs die hij krijgt voor zijn kastomaten in volle zomer zo laag is, is het verhogen van de opbrengst de enige uitweg die men ziet.
Een product uit een verwarmde serre kan dus toch een duurzame keuze zijn. Het kan ecologisch duurzaam zijn als de opbrengst heel hoog is en het energieverbruik laag. Een tomatenplant, bio of niet, gekweekt in een verwarmde glazen serre met een warmtepomp geeft echt héél veel meer kilo’s tomaten, dan die van ons in onze tunnels.  ‘T is allemaal een beetje afhankelijk vanuit welk perspectief je het bekijkt hé! Pff, help!!!Wat nu?

Om uit dit hele systeempje te komen, moet je volgens ons out of the box denken, en kiezen voor een echt duurzame oplossing.  De prijs van het product niet laten afhangen van de markteconomie, maar van de werkelijke kost voor de boer. De productie van het product niet laten afhangen van de vraag van de markt, maar van de wetten van moeder natuur.  Zowel boer als consument moeten dus koppiger worden, en voet bij stuk houden. De boeren moeten niet gewoon vragen om een eerlijke prijs, maar zouden die moeten eisen. De consumenten zouden allemaal moeten gaan voor lokaal en duurzaam geteelde seizoensgroenten. Wij voeren deze strijd, en jullie zijn onze medestrijders! Go Go groentepakketten!!

Groetjes

Christel


Pakketbrief 12 april


Dag iedereen

Deze week is de pakketbrief een post van Positivo Ofnie, een blog  geschreven door Sandra Rogiers, een supertrouwe en lieve klante van ons! Ik vond het zo tof, dat ik het graag wou delen met jullie! Jullie mogen haar blog gerust liken en volgen!! Op de moment van het jaar is er zowel fris lentegroen, als nog bewaarde wintervoorraad. Een laatste keer aardpeer in het pakket, en voor de rest veel fris groen. Je kan een eenvoudig pureetje maken (met dubbel zo veel aardpeer als aardappelen), of je kan ook eens het receptje proberen. De aardpeer hoef je niet te schillen, enkel goed proper schrobben.
Groetjes Christel


LAST VAN MIJN HORMONEN

Ik heb er nu al drie maanden op gelet. Tijdens “die” tijd van de maand ben ik moeër. Deze keer was het nog erger dan de vorige twee keren. En dat heb ik aan mezelf te danken.

In de dagen ervoor verander ik namelijk vaak in een vraatzuchtig monster. Mijn vreetbuien beperken zich dan gelukkig meestal tot drie tot vijf keer per dag een goeie volle maaltijd en tussenin veel fruit, vers of gedroogd, noten en zelfgemaakte tussendoortjes.

Deze keer niet. Ik had echt een ònweerstaanbare drang naar chocolade (melk en wit!), allerlei koeken en nog andere brol. Ik kon er gewoon geen nee tegen zeggen. Foei, foei, foei.

Begrijp me niet verkeerd, aanvullend op een gezonde leefstijl vind ik dat af en toe eens zondigen niet veel kwaad kan, maar het was erover.

Het hielp niet dat we door omstandigheden niet op de markt geraakt waren om onze frigo bomvol lekkere biogroenten en -fruit te proppen. Ik besloot dan maar naar de supermarkt te gaan om groenten en fruit.

Mààr…

Voor mij zijn er twee gevaarlijke momenten om boodschappen te doen. (Allee, qua allerlei “vergif” in mijn winkelkar gooien, niet dat er tussen elf en twaalf of zo plots tarantula’s en schorpioenen uit de winkelrekken komen gesprongen.)

Als ik al meer dan twee uur niets gegeten heb en in de dagen vóór díe dagen.

Je kunt je dus wel inbeelden dat er niet zo héél veel fruit in de kar belandde, maar des te meer soorten koeken. Boeoeoe!

Zondigen tegen zo veel principes. Ongezond nepvoedsel, plastic verpakking en, laat ons eerlijk zijn, weggegooid geld want niet bijster nuttig.

Wist je dat suiker bepaalde mineralen nodig heeft om verwerkt te geraken? En dat er dan maar mineralen uit je lichaam geroofd worden daarvoor? (Want in een koek, hoe lekker die ook zijn, zijn maar bitter weinig goeie voedingstoffen te vinden, hé.)

En wist je dat suiker je slechte darmbacteriën voedt en vezels uit groenten en fruit je goeie? En hoe meer die slechte darmbacteriën vermeerderen, hoe luider ze beginnen te roepen en scanderen “WIJ… WILLEN… SUI-… KER! WIJ… WILLEN… SUI-… KER…!” Niet moeilijk dat ik hoe langer hoe meer snak naar suiker, als mijn darmbewoners met spandoeken en al meer van datte eisen…

En wist je dat het overgrote deel van serotonine (een goed gevoel-stofje) in de darmen aangemaakt wordt, als alles goed verloopt?

Reden genoeg om mij vanaf nu weer te herpakken. Hoog tijd om op mijn tanden te bijten en terug de goeie kant op te gaan. Ik snoep wel weer fruit als ik zin heb in zoet. Daar zit uiteraard ook suiker in, maar dan wel natuurlijke, niet uit een fabriek. De vezels erin zorgen voor een tragere opname van de suikers en de vele goeie voedingsstofjes helpen bij het verwerken ervan.

We hebben ons terug geabonneerd op een groente- en een fruitpakket bij onze bioboer. Waren we een tijd mee gestopt omdat we nooit wisten wat erin zat en met kieskeurige kinderen… Maar nu we “onze” bioboeren op de markt bezochten en vooral kochten wat zij lusten is er nog steeds gezaag, dus…

Dubbel voordeel: onze frigo gaat sowieso elke week goed gevuld zijn, én we gaan weer veel gevarieerder eten. Plus: elke keer een verrassingspakket om naar uit te kijken. Leuk, toch? Ik ben al helemaal in de stemming om weer creatief met groenten te zijn!

Volgende maand ben ik beter voorbereid.

Eat this, hormonen van me



Pakketbrief 5 april


Hoi bio liefhebbers !

In deze zacht beginnende voorjaarsdrukte zijn de schrijnwerkers volop bezig aan de structuur van onze nieuwe schuur.
Het zijn lange afstanden die de houten spanten moeten overbruggen. De schuur is immers 25m lang en even breed.  Het doet mij een beetje denken aan een grote sporthal, alhoewel het om te badmintonnen iets te laag zal zijn. Maar voor een pingpongtoernooi zou het ideaal zijn :). Volgens Christel lijkt het eerder op een kerststal, ze heeft al wat gegoogled om een bijpassende ezel aan te schaffen. Andreas kan voor kindeke Jezus dienen.
We zetten enkele foto’s op onze site en op onze facebookpagina.. Of maken jullie met het goede weer eens een fietstochtje langs Waardamme? Onze volledige activiteit is zichtbaar vanop straat, links en rechts. We zien hier regelmatig wel auto’s en fietsers trager passeren. Het is echt de moeite om hun vakkundig houtwerk te komen bewonderen!

In onze buurt werd onlangs nog een hangar gebouwd.  De bouw van metaal, beton, pur en nog wat andere milieubelastende industriële materialen ging hallucinant snel.

Terwijl de timmerlui van Lab15  fluitend kloppen en boren, passen en zagen, stampen daar de kranen stalen liggers aan elkaar en rammen ze er metalen platen tegen, een polyurethanen dakbedekking maakt de constructie af. Een volledige container afval met isomo en plastic wordt ter afsluiting weggevoerd. Zo rijst daar op enkele dagen een  loods op; met een groene natuurtint, zodat hij toch wat in landbouwgebied (!) past.
Hoe jammer we het ook vinden, we moeten toegeven dat ook onze schuur een aardige voet op onze planeet drukt. De hoeveelheid beton die hier al gepompt is, kan tellen. Dat komt vooral omdat de ingenieur zware funderingen aanbevolen heeft omwille van de nogal onstabiele ondergrond.
Een goede vriend van ons werkt bij Ruimtelijke Ordening en doet er alles aan om het areaal verharding in zijn gemeente beperkt te houden. Wanneer hij hier op bezoek komt, lachen we dan wel eens samen.
Maar voor de rest mogen we ons bouwwerk toch vrij ecologisch verantwoord noemen. De voornaamste bouwmaterialen zijn beton, hout en stro en we  zitten voorlopig aan anderhalve bigbag afval. De bepleistering van de strobalen zal waarschijnlijk met traskalk gebeuren of mogelijks kiezen we toch nog voor leem.

Tot volgende week!


Jarno en Christel


Pakketbrief 1 maart



Hallo allemaal!


Wat een uitzonderlijk vroeg lenteweer kregen we de afgelopen 2 weken. En doordat het deze winter nooit echt nat geweest is op het land, konden we voor de vroegste teelten toch al een en ander verwezenlijken.
Zo zaaide ik vorige zaterdag de eerste worteltjes, spinazie, radijsjes en lekkere voorjaarsbietjes… Als het weer nu niet extreem gaat doen, komt dat wel goed.

Deze woensdag, de laatste mooie dag, profiteerde ik ervan om het veld proper te leggen.
De winter is een lange periode van kou, regen en allerlei andere toestanden die planten verafschuwen, en toch groeit het onkruid onzichtbaar verder. Vogelmuur en straatgras bijvoorbeeld, zorgen ervoor dat een grondje, dat naakt de winter inging, er groen uitkomt.
Daarvoor, en ook voor de al dan niet afgestorven groenbemesters en groenteresten, gebruik ik de klepelmaaier achter mijn tractor. Die machine maait en en hakt alles in mootjes waar ik over rijd.
Dat voelt best raar, zo de eerste keer in het jaar over je land rijden. Je rijd over oude warmoesplanten, teruggeschoten selders, koolstronken, alle bloemetjes en groenbedekkers die je in de zomer zaaide… Je rijdt genadeloos over de opgedroogde zonnebloemen, waaruit Emiel (het kindje van Marieke, 5j) nog zorgvuldig onkruidjes getrokken heeft in die hitte. Over de bijna onherkenbaar geworden bonenstruikjes, waarvan onze Andreas (0j) in augustus zijn eerst boontje van geplukt heeft… En zo veel mooie herinneringen komen dan naar boven, daar op die tractor.

Het is alsof je met tintenkiller over die mooie momenten glijdt…,
alsof het vorige seizoen nu volledig uitgewist is, en we enkel nog vooruit kunnen kijken.


Tot volgende week!

Jarno




Pakketbrief 11 januari



Alstublieft, lieve klanten, zie hier het eerste pakket van het nieuwe jaar,

Incluis een ware nieuwjaarsbrief!

Ik begin graag met een wens voor jullie:

Moge dit pure voedsel jullie puurheid in jullie lichaam en geest brengen. Wij kweken deze vruchten immers in de eerste plaats uit liefde voor de planten, voor het vak, en voor de mensen die ervan leven. Het is vanzelfsprekend biologisch, maar dat tikkeltje meer proef je er nog eens bovenop.

Geniet van de zuiverheid van dit voedsel, dat door mensen gemaakt is, en ervaar geluk in de eenvoudige dingen in het leven.

2018, voor ons was het in ieder geval een bewogen jaar.

Zo dachten we in 2017 de routine en een soort van rust gevonden te hebben in ons nooit voltooide werk, en zelfs in onze relatie als man en vrouw… Dan oogsten we in ‘t voorjaar van 2018 toch wel een kleine spruit tussen de bloemkolen…

En ondanks al onze slim bedachte voorbereidingen lag alles helemaal overhoop en dooreen, en ligt nog steeds niet alles op zijn plaats…

Om naast boer ook wat papa te kunnen zijn, installeerden we ons om efficiënter te kunnen werken. Zo investeerden we in een tweede krachtigere tractor. Nog steeds heel tevreden van!

Alsook in een zotte schoffelmachine die de arbeidsuren in het mechanische wiedwerk bijna gehalveerd heeft.  De derde grote investering/project heeft eigenlijk voor meer werk gezorgd. Het hele jaar door zijn we bezig geweest met het ontwerp van de schuur en ook van de integrale hofplaats. Zeker en vast de moeite! Zo zullen we (in het beste geval) vanaf dit najaar in een comfortabelere infrastructuur kunnen werken. Helemaal af zal ze nog niet zijn. Er zijn zelfs plannen om er een polyvalente ruimte in te maken, voor bezoeken, filmvertoningen, workshops… Dat belooft! We zien de schuur als de eerste stap in het volwassen leven van het Ambrozijn :)

En ook in personeel investeerden we.

Qudratullah is erbij gekomen. Als Afghaanse stadsmus zegt landbouw hem nog steeds niet veel, maar hij doet het goed, graag, en hij hoort bij ons. Het is niet eenvoudig. Verleid in deze westerse wereld, beseft hij dat hij bij ons veel moet werken voor weinig. En ook wij moeten veel toegeven aan zijn zorgen en moeilijkheden als vluchteling.

Christel zei in een bepaalde situatie tegen hem: ‘Qudra, dat is geen probleem. Jij bent mijn broer!’ Dat heeft hem zo diep geraakt, en sindsdien hoort hij bij ons.

Marieke promoveerde van seizoensarbeidster naar polyvalente medewerkster op een biologisch tuinbouwbedrijf.

Een job die haar op het lijf geschreven stond, en eindelijk was de tijd rijp. Van de boer krijgt ze persoonlijke opleidingen in de administratie rond de pakketten. Dat is niet zo simpel met al onze verschillende afhaalpunten. Maar op een keer zal ze het wel allemaal beter weten dan ik!

Als ultieme beproeving kwam de droogte van 2018 opzetten. En zonder waterreserves hier, viel die ons wel zeer lastig. Zelfs onze enige watervoorziening, onze boorput, viel kapot. Ik ben dan zowaar bij al onze buren water moeten gaan schooien. Ik heb zelfs enkele keren venkel en sla met duur leidingwater bevloeid. En bij meme gingen we om water om te koken…

Ooit woonde ik in een kraakpandje zonder badkamer en warm water. Maar dat is niets als je niet professioneel afhankelijk bent van water.

He ho! Niet dramatiseren! We hebben dit jaar veel geleerd van water, pompen, putten, capillaire werking in de bodem, reacties van planten… We hebben ook concrete oplossingen gerealiseerd voor de toekomst.

En uiteindelijk heeft de natuur wel zijn plan getrokken. Zo erg als in ‘76 was het niet, volgens enkele boeren. Toen vielen er koeien dood in de wei door dorst. Maar de meningen zijn daarover verdeeld.

Prachtige herinneringen aan het voorbije jaar zijn in de eerste plaats een mooie kloeke baby, bijna een kind!

Daarna, naast mislukte teelten, ook heel veel mooie groenten, schoolvoorbeelden van onkruidvrije gezonde gewassen, super opbrengsten in tomaat, komkommer…

En het feit dat mensen als het ware uit het niets aankloppen bij ‘t Ambrozijn, zoals onze stagiair Tim nu.

Soms denk ik: ik werk hier maar wat, ik ploeter hier maar wat in het rond, op en rond ons - tot nog toe tenminste - bouwvallig hof. En toch duiken elk jaar mensen op die willen deelnemen aan dit project. Dat voelt als een compliment. Bedankt dat we iets mogen betekenen voor die mensen.

2019: werpt het zijn vruchten af van al dat wrochten in 2018? Of moeten we nog even op onze tanden bijten?

Wat een deprimerende vraag, die laatste. Laten we in alles rustig blijven. Geloven in de toekomst. Geen angst koesteren, maar vertrouwen.

Hoop of verlang naar niets, maar wees dankbaar voor wat er is.

En geniet vooral van de liefde.


Wij doen alvast ons best om jullie van vitamientjes te voorzien!


Jarno

Christel en Andreas

Marieke, Yves, Qudratullah en Tim



jan-nov


Beste mensen


Mama Christel publiceert eventjes de pakketbrief en pakketinhoud niet meer online, omdat ze in moederschapsrust is.

Jarno heeft het momenteel veel te druk op het veld om ook nog eens een brief te kunnen publicern of schrijven...De baby en de groentjes hebben even voorrang.

Binnen enkele weekjes loopt alles terug normaal, eens we onze plooi wat hebben gevonden.

Alvast onze excuses hiervoor! Hopelijk ondervinden jullie niet al te veel hinder hierdoor!

Jarno en Christel




pakketbrief 12 januari


Dag allen

Eerst en vooral, de beste wensen voor 2018!

Nu het een beetje kalmer is op het veld, hebben jullie boer en boerin al eens tijd om naar de cinema te gaan. Deze week gingen we in Brugge naar de Lumiere, naar de documentaire ‘de geschiedenis van het varken (in ons)’. Het gaat, zoals de titel doet vermoeden, over de ontwikkeling van het varken- van wild everzwijn tot gedomesticeerd huisdier tot geïndustrialiseerd object. Heel boeiend allemaal. Een beeld dat mij enorm is bijgebleven, is dat van een moeder uit een niet gespecifieerde stam (ik vermoed Papua nieuw Guinea) die een klein biggetje laat drinken van haar eigen borst. Een biggetje bijt en zuigt niet harder dan een baby, als we de commentaar mogen geloven. Het speelt in op nostalgische gevoelens bij de kijkers: vroeger hadden we een band met ons voedsel. De beelden van slachthuizen zoals ze niet zo lang geleden in de media geweest zijn, staat hiermee in het grootste contrast mogelijk. Ook met groenten zie ik bij veel mensen die grote kloof en afstand tussen hen en het ‘product’. Het woord product omvat het volledig: de aankoop van groenten die op je bord terecht komen (en al het andere voedsel) staan precies op dezelfde hoogte als het kopen van een cd of een trui. Het zijn allemaal ‘producten’. Ons voedsel is geen ‘productje’, het is het resultaat van het werk van een mens in samenwerking met onze aarde…

Zelf hebben wij voor het 3e jaar op rij ook varkens op het hof: dit jaar waren Antonio en Giovanni onze overschotverwerkers. Jarno kookte elke dag een grote ketel te kleine patatjes voor hen. Eind december waren ze dik genoeg (en de overschotten waren zo goed als op) en slachtten we hen. Ze zijn 8 maand bij ons geweest, en elke dag moesten we zorg dragen voor hen, zeker 2x per dag. Het is maar een keer je weet hoe veel werk en moeite er in dat voedsel gaat, dat je echt verwonderd en dankbaar kan zijn. Elk stukje voedsel op ons bord is een wonder!

Christel, Jarno, Yves en Marieke.



pakketbrief 15 december


Dag allemaal!

Vorige week vertelde ik jullie over onze blijde verwachting, maar ik vertelde nog niet alles… Er komt niet alleen een baby, maar ook een nieuwe tractor! We hebben al een tractor, maar een tweede zal ons heel goed van pas komen. Met een kleintje in huis, zullen we moeten proberen om nog wat efficiënter te werken, dat is ons idee toch .  Nu verliezen we soms veel tijd met machines te verhangen. Klein voorbeeldje, patatten: we rijden ze los met de tractor, daarna rapen we ze met de hand, en dan moeten die natuurlijk nog in de schuur raken. Dan moet Jarno de losrijmachine afkoppelen, en een palletvork aanhangen. Dat verhangen lijkt misschien simpel, maar het is niet zo dat de machine zo maar aan de tractor klikt. Hier draaien aan een cardan, daar een moer vastdraaien…Je bent al snel even bezig.  Het ‘probleem’ met zo veel verschillende teelten is ook dat we op 1 dag veel verschillende bewerkingen moeten doen. Wat zou het makkelijk zijn om 1 x per dag je de ploeg aan te hangen! Bij ons is het nu eventjes de schoffelbalk, dan vlug nog voor een paar bedjes de frees, en dan nog eens de kar om pompoenen op te halen… Een tweede tractor zal ons hierbij helpen. En hij heeft ook een beetje meer pk’s (70), zodat onze oude ros van 40 jaar oud met z’n 55 pk een beetje meer gespaard wordt en zich niet moet overdoen zoals nu voor sommige bewerkingen het geval is. Bv. Actisollen is eigenlijk te lastig voor onze huidige tractor. Hij is er nog niet, maar ook in blijde verwachting dus .

De spruitjes: er is wat kuiswerk aan want er zitten op heel wat spruitjes zwartje kleine plekjes. Dit komt door de bladluizen, en bij bio spruiten komt dit jammer genoeg wel eens voor. Hoe langer de spruiten op het veld staan, hoe meer ze af zien van weer, wind, maar ook van beestjes. Eventjes nog een blaadje extra er van bij het kuisen (sorry voor het extra werk!), en opgelost dat probleem.

Aardpeer voor iedereen: Je hoeft de knol niet te schillen! Beter is met een ijzersponsje het proper te schrobben! Superlekker en makkelijk in een soepje: zie receptje!!

Tot volgende week!Christel



pakketbrief 1 december


Dag allemaal!

Letten jullie er op GEEN BAKKEN mee naar huis te nemen? We hebben onlangs geconstateerd dat we doorheen de jaren echt toch al heel wat bakken kwijt zijn! Ligt er nog een in je garage? Breng hem graag terug !!!IIk weet dat ze erg handig zijn, maar wij vinden ze ook handig .

Correctie i.v.m. witloof van vorige week: het was dus uiteindelijk toch 1e keus witloof geworden. Pompoen in het pakket: hier en daar beginnen ze al minder goed te bewaren, dus we (en jullie) moeten er een beetje aan voortdoen! Laat je inspireren door de vele receptjes die te vinden zijn op het internet! ’t is supernat op het veld dus er was tijd voor andere klussen deze week! De plannen voor een nieuwe schuur zijn daar onderdeel van…ik hou jullie op de hoogte.


Deze week werd een open brief aan minister Schauvliege gepubliceerd vanuit verschillende bioboeren en bioverwerkers. De minister wil namelijk de subsidies die onze sectororganisatie Bioforum ontvangt, halveren. Bioforum is een beetje de boerenbond van den Bio, zij verdedigen onze belangen bij de overheid, ze informeren de consumenten over bio,… Ze zijn erg belangrijk voor onze sector en, hoewel bio groeit en er ook nood is aan groei, wordt deze beslissing genomen.  Jullie kunnen de volledige brief nalezen op het internet (zie ook link op onze facebookpagina), maar ik selecteer enkele belangrijke passages voor jullie! tot volgende week!Christel


Mevrouw de minister, uw recente beslissing om de werkingsmiddelen van onze sectororganisatie, BioForum Vlaanderen, quasi te halveren, heeft ons ten diepste geraakt. BioForum zou wel nog subsidies ontvangen voor ketenwerking en de ondersteuning van de bedrijven, maar niet langer om de consument correct en volledig te informeren over bio of om mee het maatschappelijk debat te voeren. Het is opvallend dat, net waar het over visievorming gaat voor de toekomst van de landbouw, of over de kritische rol die bio kan spelen voor meer duurzaamheid, de Vlaamse overheid afhaakt.


Mogen wij u er aan herinneren dat biologische landbouw niet louter een economische opportuniteit is in tijden waarin de consument vraagt naar veilige en duurzame producten? Bio creëert een dynamiek waarin actief wordt nagedacht over een manier van boeren die, zowel op sociaal vlak als voor ons milieu, in de toekomst nog mogelijk moet blijven. Biologisch boeren is meer dan één van de mogelijkheden die een landbouwer heeft: het is een bewuste keuze voor een duurzame manier van voedsel produceren en dat moet het blijven!


(…)Wat de groei van de bioconsumptie betreft staat ons land dan weer op de vierde plaats in de Europese lijst van groeilanden. Meer dan 90% van de consumenten koopt wel eens een bioproduct, en de totale besteding aan bioproducten groeit niet, ze “boomt”. Men moet geen bolleboos zijn in economie om het besluit te trekken: we laten ongelofelijke kansen liggen voor onze boeren! De voortdurend toenemende vraag van de consumenten naar bio wordt immers ingevuld met importproducten uit de landen waar de overheid de bioproductie promoot en betekenisvol ondersteunt.


pakketbrief 3november


Dag iedereen

De zomergroenten komen op hun einde. De serres zijn al deels opgeruimd: de tomaten zijn volledig gedaan. Paprika zal wel nog even blijven staan, de laatste exemplaren rijpen af. Bij Philip Vermeulen is de opruim ook begonnen. Hij heeft een glazen verwarmde serre van 0.5 hectare, vol met tomaten, aubergine, komkommer en paprika. Doordat hij nog wat kan bijverwarmen, heeft hij nu nog de bijna laatste tomaatjes (volgende week krijgen jullie er nog eens). Bij ons kunnen de tomatenplanten de koude van ’s nachts niet aan en begint alles te schimmelen en slecht te worden. Een tomaat kan daar gewoon niet tegen, ook al hangen er nog mooie vruchten aan, die nog perfect zouden kunnen afrijpen. Ook de toenemende luchtvochtigheid bevordert schimmels, en de tomaten drogen ’ s morgens niet meer op. Dat is nu eenmaal ons seizoen… en Philip helpen we omdat deze laatste tomaten perfect eetbaar zijn, maar wel wat aan de kleine kant zijn. Hij kan ze bij gevolg niet kwijt aan grotere afzetkanalen zoals de groothandel waar hij anders ook aan levert. Jullie offeren zich waarschijnlijk graag op .  Geniet er van! tzijn de voorlaatste van het jaar!!

Ik vond bij collega boeren dit mooie gedicht op hun site, passend bij onze activiteiten op het veld. tot volgende week! Christel

Heer: het is tijd. De zomer was zeer groots.

Leg op de zonnewijzers thans uw schaduw,

en stel de velden aan de winden bloot.

Beveel de laatste vruchten rijp te zijn;

verleen hun nog twee zuidelijker dagen,

stuw hen naar de voleinding, Heer, en jaag

de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer.

Wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,

zal waken, lezen, lange brieven schrijven,

in lanen rusteloos dwalen, telkens weer,

als op de wind de blaren zullen drijven.

Rainer Maria Rilke

vertaald door Anton Korteweg

pakketbrief 27 oktober


Dag iedereen

Amai, de eerste keer spruiten in de pakketten, mmm! Er zijn hier en daar al wat gele blaadjes te bespeuren, door het warme weer groeien ze iets sneller en daarom krijgen ze ook sneller gele blaadjes. Gewoon netjes kuisen en niemand merkt er iets van. Misschien staat een eerste keer hutsepot bij jullie op het menu deze week?

We ruimen deze week de laatste tekenen van de zomer op in de serre: de tomaten zijn bijna allemaal opgeruimd (behalve de kerstomaatjes). De paprika’s blijven nog even staan want de laatste krijgen nog even de tijd om af te rijpen. Op het veld zijn de rode bieten sinds deze week ingekuild. We maakten een put van zo’n 20cm diep, en bewaren alle rode bieten hierin (met wat stro en aarde erboven op om ze beschermen tegen de vorst. Het laatste restje boontjes wordt morgen geplukt. En zomerse kropsla: het is bijna de laatste keer ( er staat er nog een klein beetje op het veld)! Daarna is het wachten tot eind april. Binnen enkele weken blijven enkel nog de kolen en de prei overeind.

De veldsla uit jullie groentepakket best niet in het papieren zakje laten zitten: het papier zuigt alle vocht uit de veldsla op.

In de fruitpakketten nog eens Spaanse mango’s. Dit seizoen duurt nooit heel lang, dus geniet er nog eens van.

Ik vond bij collega boeren dit mooie gedicht op hun site, passend bij onze activiteiten op het veld. tot volgende week! Christel

Heer: het is tijd. De zomer was zeer groots.

Leg op de zonnewijzers thans uw schaduw,

en stel de velden aan de winden bloot.

Beveel de laatste vruchten rijp te zijn;

verleen hun nog twee zuidelijker dagen,

stuw hen naar de voleinding, Heer, en jaag

de laatste zoetheid in de zware wijn.

Wie nu geen huis heeft, bouwt het ook niet meer.

Wie nu alleen is, zal het nog lang blijven,

zal waken, lezen, lange brieven schrijven,

in lanen rusteloos dwalen, telkens weer,

als op de wind de blaren zullen drijven.

Rainer Maria Rilke

vertaald door Anton Korteweg




pakketbrief 13 oktober


Dag allemaal!

Mijn naam is Lukas en ik ben stagiair op ’t Ambrozijn sinds april. Ik ben net begonnen aan mijn tweede jaar van de Landwijzer cursus, een cursus voor biologische en biodynamische landbouw die zich over twee en een half jaar verspreidt. Boer Jarno heeft ook vier jaar geleden zijn installatie attest op Landwijzer gehaald. Naast deze cursus heb ik ook 2 jaar de Warmonderhof opleiding gevolgd, een MBO (Middelbare Beroeps Onderwijs) voor agrarische biodynamische landbouw in Nederland.

Iets dat mij sterk opgevallen is, is dat ik in beide opleidingen altijd, samen met een cursist of twee, de enige boerenzoon ben in de klas. Mijn vader was zelf een van de eerste cursisten van Landwijzer. Ik ben dus opgegroeid op ons boerderij in zuid Frankrijk en ik zie wel mijn toekomst ook in dat bedrijf liggen.

Maar het is dus blijkbaar van deze tijd dat het boerenvak niet meer aantrekkelijk is, deels door het vele werk en het kleine loon. De schulden die de boeren zich opleggen om grote investeringen te doen om competitief te kunnen blijven zijn immers zo groot dat het onmogelijk wordt om hun bedrijf te kunnen overdragen. Boerenzonen verlaten het bedrijf van hun ouders voor hogere opleidingen en beter betaald werk, terwijl dat de boerderij vroeger van vader tot zoon werd overgedragen.

Maar het feit dat er zo weinig boerenzonen in mijn klas zitten is ook wel een teken van hoop, dat er steeds meer mensen geïnteresseerd zijn in het vak, mensen die uit een totale andere richting komen en die de bewuste keuze maken om hun leven te veranderen om hun bijdrage te brengen aan een verbetering van het milieu en de maatschappij.

Ik rond eind deze maand mijn stage af op ‘t Ambrozijn. Ik heb ondertussen veel geleerd, en vooral gemerkt hoe moeilijk het kan zijn om je eigen boerderij uit de grond te stampen, en ik weet dat ik heel veel geluk heb dat ik in een zekere toekomst mijn ouders hun bedrijf  kan overnemen. groeten Lukas!



Liefste pakketters 1 september

De kerstomaatjes blijven ons maar overspoelen, ze zijn met zo velen! De grote tomaten daarentegen rijpen maar mondjesmaat. Niet zo veel zon, dat moet ik jullie niet zeggen. Hopelijk krijgen we nog een mooie nazomer.  De boontjes doet het wel goed, de ganse familie werd terug opgetrommeld (vooral de oma en opa, en vader - ) om bonen te plukken.


In de fruitpakketten de eerste appels van Koen Van Eykeren van Watervliet. De oogst van appels en peren valt dik tegen dit jaar, heel erg voor de fruittelers! De Belgische appels zijn dit jaar dan ook duurder, en we zullen er minder lang kunnen van genieten. In de media kwam enkele maanden geleden deze voorspelling al: door de late nachtvorst gingen vele bloesems kapot.

Kan de kweker dan geen vuurpotten zetten? Wel, per hectare heb je 250 potten nodig om 1 a 2 graden vorst te kunnen compenseren. Maar het heeft -5 gevroren! En zet en koop eens zo veel vuurpotten… Water sproeien kan ook helpen: door het laagje water op de bloesems worden ze beschermd. Maar per hectare heb je hiervoor 30 000 liter per uur nodig. Niet echt te doen dus als je zoals Koen vele verschillende hectaren hebt.

Tot volgende week! Christel

pakketbrief 4 augustus


Liefste pakketters.

Eerst en vooral mijn excuses dat er geen pakketbrief was vorige week: we waren werkelijk onderbemand! Dus er was geen tijd over voor een briefje. Een zieke hier, een vakantieganger daar, en zo deden we het meeste werk alleen. Gelukkig kregen we wel wat hulp van de familie die jullie boontjes kwam plukken!Deze week worden we oversploed met tomaten, zo veel!Gelukkig zijn ze zo lekker dat ik jullie niet snel zal horen klagen over teveel tomaat in het pakket! Ook de komkommers blijven maar komen elke week, ze doen het véél beter dan andere jaren. Hoera!

Wisten jullie dat bio in 2016 gegroeid is? Enkele cijfertjes van bioforum.

Het aantal Vlaamse gecertificeerde biologische landbouwbedrijven nam in 2016 toe van 370 naar 430. Er waren 75 nieuwe aanmeldingen, maar 15 bedrijven zetten hun activiteit als producent stop.

Niet alleen het aantal biolandbouwers zit in de lift, ook het landbouwareaal (oppervlakte) nam toe met zo'n 30%, van 5.343 hectare naar 6.960 hectare. Die groei is in grote mate te danken aan een groep omschakelende melkveehouders. Vanaf eind 2017 wordt dan ook een verdubbeling van de biomelkproductie verwacht. In het totaal haalt bio echter nog maar 0,9% van het Vlaamse areaal.

De 32 grootste biobedrijven hebben de helft van het biologisch areaal in handen, terwijl de helft van de bedrijven (dus 215) amper 6% van het bio-areaal bewerken. Dat weerspiegelt het contrast tussen de (pluim)veehouderij, die sterk grondgebonden werkt (i.e. veel grond nodig heeft) en de meer kleinschalige groenten- en fruitteelten.

Er zijn 906 bedrijven of personen die in de biowereld professioneel actief zijn naast de 430 biologische landbouw- en veeteeltbedrijven - voornamelijk bioverwerkers en -importeurs. Dat zijn er 10% meer dan in 2015.

Ook door ons zal het Bioareaal in 2017 een beetje groeien, we hebben nl. 0.6 hectare bijgenomen en zijn deze aan het omschakelen naar bio. Deze week is de oogst hiervan binnengehaald: een mengeling van erwten en gerst, ideaal om onze twee varkens en 27 kippen mee te eten te geven!

Tot volgende week!

Christel



pakketbrief 23 juni


Dag iedereen


De droogte en de hitte maakt het er ons niet gemakkelijker op dezer dagen…

Voorlopig houden de groenten nog even stand, maar volgende week moet het écht wel regenen. De hitte vraagt ook veel van de planten. Ze staan daar in de blakke zon, en toch houden ze zich voorlopig nog flink. Water hebben we niet veel, dus we kunnen ook amper iets water geven. We hebben enkel water voor de serres (waarin de tomaten, paprika, komkommer en courgette staan). De rest moet zijn plan trekken, want een diepe boorput voor meer water hebben we nog niet. Doen jullie ook even een regendans? We hebben het echt wel nodig!


Woensdag en donderdag zijn we om 5u30 begonnen om de grote hitte te ontsnappen. Daarna een siesta en wat binnen gewerkt aan de administratie en in de schuur om daarna ’s avonds nog wat buitenwerk te verrichten.


De mensen met een klein fruitpakket krijgen deze week iets extra om de perzikken van vorige week te compenseren. Met perzikken in bio is het vaak miserie: ze zijn erg schimmelgevoelig. Ze moeten eigenlijk op het perfecte moment geplukt worden, anders rijpen ze niet verder af. Of is er iets tijdens de groei mis gegaan( bv te nat weer) of het transport (te lang onderweg), is het prijs.

Als je aan schimmels denkt, denk dan maar aan allerlei fungiciden (=schimmelwerende middelen). De Amerikaanse Environmental Working Group publiceert jaarlijks een winkelgids met de zogenaamde 'Dirty Dozen'. Uit metingen blijkt namelijk een top twaalf van groenten en fruit die het hoogste gehalte residuen bevatten of de meest gevaarlijke residuen.

In de top tien staan: aardbeien, appels, nectarines, perziken, selder, druiven, kersen, spinazie, tomaten, paprika's, kerstomaten, komkommers, chilipepers en boerenkool.

Hoe groter het verschil tussen bio producten en gangbare producten, hoe verdachter ik het gangbare product vind. Zo heb je bv. wel al gemerkt dat bio citrus sneller slecht wordt dan gangbare citrus, of dat perzikken en ander zacht fruit ook sneller slecht wordt. In plaats van de denken ‘oei deze perzik bewaart niet goed’, verdenk liever goed bewaarbare maar behandelde bespoten perzikken.


Tuinbonen zijn een specialleke in de pakketten deze week! Je eet hiervan NIET de peul op, maar de boontjes binnenin! Deze kook je een 10-tal minuutjes in gezouten water. Daarna kan je het velletje rond het boontje nogmaals ervan doen. Dat hoeft eigenlijk niet, maar je moet zelf maar eens proeven als het je stoort of niet. Lekker zijn deze boontjes gewoon lauw met een vinaigrette van olijfolie en balsamico. Het is eventjes werk, maar de boontjes hebben echt een fijne smaak! Ook lekker met een tomatensausje !


Tot volgende week!

Christel









pakketbrief 9 juni


Dag iedereen

Boem!B(l)oemkolen! Plots zijn ze daar, en ditmaal in grote getallen, allemaal tezamen. We plannen alles zorgvuldig, maar het weer kunnen we natuurlijk niet plannen. Dus twee verschillende plantingen (met 2 weken tussen) zijn praktisch tegelijk oogstklaar, dus de M,L en XL krijgen dubbele portie bloemkool! Een pakket biedt het voordeel voor ons als boer, dat we jullie met lichte dwang  kunnen aansporen om deze week niet 1x maar 2x bloemkool te eten. Zo hoeven wij geen bloemkolen weg te gooien, of gaan leuren met onze groentjes. Zo is het toch ook in de moestuin: je eet wat er is, niet waar je goesting in hebt. Gelukkig zijn onze eerste bloemkolen echt wel super van smaak: heeel zoet!

Krulandijvie is niet in ieders keuken gekend: je kan deze perfect ook stoven zoals de bladandijvie, maar deze is eigenlijk lekkerder rauw. Onderaan twee receptjes voor rauwe andijvie.

Heb je trouwens gezien hoeveel er van eigen kweek is deze week? We zijn supertrots!


Zoals een typische boerin betaamt zal ik het nog eens over het weer hebben. We willen graag water, alstublief! En zo’n harde rukwinden zoals van dinsdag, mijn lieve echtgenoot boer wordt daar onrustig van! Even onrustig als de wind… En inderdaad, een stuk serre is kapotgewaaid, en de staakboontjes hebben serieus afgezien van de wind. En wat venkelplantjes zijn gewoon afgekraakt door de wind! Je zou ze moeten zien: allemaal soldaatjes naast elkaar, met hun groene helmbos (zoals de helmboswuivende Achilles van in de oud-Griekse Ilias), en sommigen zijn gewoonweg geveld en liggen plat en morsdood!

Tot volgende week

Christel


pakketbrief  2 juni

Dag iedereen

Opeens groeit en groeit alles dat het geen naam heeft. De tomaten, je zou dat moeten zien! Als je eens een dagje niet in de serre komt, verschiet je je een bult de dag nadien. Ik krijg soms wel een de vraag op de markt of van pakketabonnees: zijn die tomaten nu al van jullie? Bijlange nog niet. Vanaf juli hebben we tomaten van eigen kweek, nu zijn ze volop aan het groeien, en vanaf juli tot half oktober kunnen we volop oogsten. We hopen van harte dat we ook in de zomer op jullie kunnen rekenen om onze groenten te kopen, zodat onze harde werk van de afgelopen en komende weken niet voor niets zal zijn. We dieven en geven water, binden touwtjes aan en draaien de stengels rond hun steun. De tomaatjes van nu zijn van Philip Vermeulen, uit een verwarmde serre. Verwarmd? Ja, maar wel met afvalhout, dus het is toch nog ietsje meer verantwoord dan van bij andere Belgische kwekers die het jaar rond tomaten hebben. Bij Philip loopt het seizoen van eind april tot half november.


Koriander past perfect in een bereiding bij bloemkool of koolrabi. Zie receptje voor meer info.

We hebben ondertussen het geluk dat we een nieuwe vaste kracht hebben kunnen vinden, na onze ‘pech’ met de vorige. Patrick is de naam, hij is stoer en sterk ;)en brengt op vrijdag jullie groentjes tot aan jullie depot. Ook op het veld geeft hij zich helemaal, we zijn content met onze goede hulp. Ik laat hem ook nog eens een briefje schrijven binnenkort om zich voor te stellen.

Op 18 juni kunnen de mensen van de Voedselteams VZW bij ons op bezoek komen. We houden het graag gezellig en niet al te groot, zodat we iedereen persoonlijk kunnen leren kennen. Onze ‘grote’ opendeur voor het grote publiek is op 17 september, maar op de 18e zijn de voedselteamers MEEEEER dan welkom!! Inschrijven noodzakelijk via ilse@voedselteams.be

Groetjes en tot volgende week!



pakketbrief 19 mei

Dag iedereen

Heel veel van eigen kweek, hoera! en de rest allemaal van de streek.

Sommige pakketten krijgen deze week mini koolrabietjes. Deze zullen niet groter worden omdat ze een aanvaring hebben gehad met de koolvlieg. De koolvlieg blijkt het telkens te halen van alle leden van de koolfamilie: hij legt eitjes aan de voet van de kool en de kleine larfjes knabbelen aan de wortels. Normaal gezien dekken we alle kolen af met een doek, maar deze stonden in de serre en normaliter is de koolvlieg zo vroeg nog niet actief—normaal dus…. Deze koolrabies zijn natuurlijk nog eetbaar, en we willen niet medeplichtig zijn aan voedselverspilling… Schil de koolrabi en rasp fijn voor een fris lenteslaatje. Of snij het in blokjes en blancheer/stoom samen met worteltjes of bloemkool. Lekker!

Onze eerste jonge wortels uit de koepelserre, gezaaid op 25 december. Het zijn onze pareltjes waar we zooo trots op zijn! Geniet er van, ze zijn jong, mals en sappig!


De ooievaar is trouwens gepasseerd op ’t Ambrozijn- hij had twee roze babyvarkentjes mee. We hebben ze Roberto en Antonio gedoopt. Je mag ze ook aanspreken met Antoine en Robert, maar in ’t Italiaans klinkt het net iets chiquer!

De aardbeitjes zitten deze week eindelijk in jullie pakket, hoera! Jullie zien dat het aantal kilo’s in het fruitpakket plots veel geminderd is: aardbeitjes uit volle grond en bio zijn superveel werk en kunnen we dus niet zo goedkoop aan jullie verkopen als de hydrocultuurfraisen uit de supermarkt. De meerprijs voor onze aardbeien heeft veel oorzaken:

-opbrengst is veel minder per plant (geen kunstmest, andere (lekkerdere!!!!) rassenkeuze)

-uitlopers moeten met de hand verwijderd worden, ook onkruid (ipv te spuiten)

-de aardbei is een tweejarige plant: pas in het tweede jaar kan je vruchten oogsten, we verzorgen deze plantjes dus al sinds vorig jaar en daar kruipen heel wat arbeidsuren in

-plukwerk is minder efficiënt dan bij hydrocultuur ( bij hydrocultuur hangt alles in de lucht in een soort van ‘bloempotten’, zodat je makkelijk met een automatisch karretje op rails kan plukken. Bij ons moeten onze knieën en voeten dat werk doen).

-aardbeien zijn heel erg schimmelgevoelig (dus niet spuiten= meer risico op slechte aardbeien, spuiten is bovendien CURATIEF) Daarom moeten we veel PREVENTIEVE maatregelen nemen. De bodem krijgt het volledige jaar voordat de aardbeien er komen een luxe behandeling: ze mag rusten en we kweken er geen groenten op. De bodem wordt gevoed met een groenbemester.

Groetjes en tot volgende week!

Christel


pakketbrief 28 april

Dag pakketters!

Vorige week heeft het twee nachten gevroren. Onze tomaten die nog in opkweek zijn (sommige zijn al geplant, andere zijn nog in een potje aan het groeien), hebben de eerste nacht een flinke deuk gekregen. We hadden niet gedacht dat het zo zou vriezen, en zeker niet in de serre, en dus hebben ze wat schade. 1 graadje maakt al het verschil, en ’s morgens bij het opkomen van de zon is het het koudste moment van de nacht. Bij vriesweer springen de cellen die vol water zitten kapot. De serre in kwestie staat westelijk, dus de zon kan er pas laat aan om de boel op te warmen. Ook enkele courgetteplantjes hebben het begeven; We hopen dat de meeste tomaatjes zich nog zullen herpakken, want we hebben al veel werk gestopt in het opkweken van de plantjes. De tweede nacht hebben we extra voorzorgsmaatregelen genomen: doeken over de tomaten en een warmeluchtblazer ’s morgens vroeg hebben meer schade voorkomen.

Ook de aardappelen die buiten aan het uitkomen zijn, hebben we extra moeten dekken met plastiek en doeken…

Maar waarom vriest het dan niet onder een doekje? Als het hard vriest uiteraard wel, en soms moet je twee doeken op elkaar leggen. Toch maakt deze techniek tijdens koude voorjaarsnachten vaak veel verschil.

Overdag staat de zon al vrij hoog aan de hemel en zorgt die voor veel warmte. Als het nacht wordt, en er is geen bewolking, dan stijgt alle warme lucht omhoog en koelt het dus serieus af. Er zit nog een beetje warmte in de grond, en als je die daar houdt met een doek, heb je kans dat je plantjes het halen!


Hopelijk vriest het deze week niet te veel, want het is toch allemaal veel werk en risico… Deze week een kalmere week voor ons, want het regent! Ze zeggen voor een boer: ‘Geen regen, geen rust.’

Een fijne maar pikante slamengeling in jullie pakket deze week. Maak er een milde vinaigrette bij (of gewoon wat mayonaise)zodat je de scherpheid niet nog erger maakt (geen extra mosterd toevoegen bv.). De sla is veel pikanter dan dat je deze in niet-bio versie zou kopen. Ze heeft rustig kunnen groeien, en we hebben ze niet te veel water gegeven zodat ze vol smaak zit i.p.v. vol water. Wel niet te lang bewaren , en best even nat maken voor je ze in je koelkast stopt.

Raapsteeltjes (voor L en Xl): lekker in de puree. Snij fijn en voeg pas op het laatste moment toe aan de puree, zodat het nog wat knapperig is.


Tot volgende week!

Jarno


www.tambrozijn.be  - info@tambrozijn.be – volg ons op facebook

Stokhovestraat 32 8020 Waardamme Markten: Brugge (zat) Gent (zo) Maldegem (ma)